غزل

[شيرين]

(وشال)​

سج سر ۾ ٺري رهيو آهي​

پاڻي ڪيڏو ٻري رهيو آهي۔​

جو اکين ۾ اکيون وسامن ٿيون،​

ڪير مون ۾ مري رهيو آهي۔​

ڀوئر پنهنجا متان پسائين پر،​

گل ڪنول جو تري رهيو آهي۔​

روز ٿو هارجي ٿو سينن ۾،​

ننڊ ۾ ڪو کري رهيو آهي۔​

ڪو اندر ۾ ڪچو ڪري ٿو گهر،​

ٽهڪ ڏئي جهڙ ٽري رهيو آهي۔​

شهر سارا پيا وشال وڌن،​

ڳوٺ هر هڪ ڳري رهيو آهي۔​