بيت

[رسول بخش دائودپوٽه]

وٺي واڳ مُهارجي پنهون ڳوليان پاڻ
پٿريلي پيچري پيرن ڪئي آڻ
لڦون ٿيا لحزي ۾ ڪانهي ڪنهن کي ڄاڻ
جت لئه جيٕ ۾ محبت جا مانڌاڻ
عشق اهڙي کاڻ جو ڳولي سو لال ٿئي


وٺي واڳ مهارجي پنهون پيس پور
سورن مٿان سور سامائيندي سک ويا