گل کڻين ته ڪنڊڙن جو مان رک،
عشق ۾ سڀ تڪليفن جو مان رک.
شدتِ الفت رڳو تڙپڻ ناهي،
سونهن ۽ تنهن پردن جو مان رک.
جي ملي عزت ته الفت آ امر،
يار جي سڀ سجدن جو مان رک.
کيڏ نه جذبن سان رڳو رانديڪو،
دل جي سڏ ۽ لفظن جو مان رک.
جي وفا جي واٽ ۾ نڪتو آهين،
پوءِ پيرن جي آبلن جو مان رک.
اي ستار! عشق آ نالو ادب جو،
درد ۾ پڻ مرڪن جو مان رک.
