قدر
عشق جو قدر نه ٿيو حسن جي آڏو ڇالئه
دل جو اٽڪايو آهي دل سان مهاڏو ڇالئه
هو چڙيل ڪونهي مگر مونکي ڏٺئين گهنڊ وجهي
هن جي نظرن جو مونتي ڌيان هو تاڏو ڇالئه
مڙس ۽ زال ٿيا ڦيٿا ٻه هن زيست سندا
پوء هلي وهيل بنا ڪيئن هي گاڏو ڇالئه
جيڪي ڪجهه پوکيو اٿئون...
هت ڪوڙ آهي ٺٽ ۾
هت ڪوڙ آهي ٺٽ ۾ سورن ۾ آهي سچ
۽ حق سندي خليل لئه مچندو رهي ٿو مچ
هر ڪو ٿيو غلام آ دنيا جي امر جو
وسري ويو زماني کي قرآن آهي ڳچ
پئسن تي پهرين ايندا ها ناچو ۽ ناچڻيون
هاڻي ته مفت ۾ ئي تون ٻارين ٻچي پيو نچ
ممڪن ئي نه هو غير ڪو گهر جو اڱڻ ٽپي
هي دور غير کي ٿو...
سڄڻ جوشان عاليشان ٿيندو
مرزا صاحبان ٽنڊوآغا جن وٽ هڪ عدد طرح مصرح تي ٿيل مشاعري جو غزل
سڄڻ جو شان عاليشان ٿيندو
جو احسان ان جو اڄ مهمان ٿيندو
نه کولي وار لنگهه مسجد جي سامهون
نمازي ڇا ملون بي ايمان ٿيندو
مون روئي هٿ ٻڌي اڄ عرضڙو ڪيو
بالآخر خوش سندم دربان ٿيندو
ڏسي...
اوهان بلڪل صحيح آهيو مگر هي آکاڻي هڪ خوبصورت تعلق کي ظاهرڪري ٿي بس ان خالق ۽ مخلوق جورشتو جيڪوهن آدم ۾ پنهنجوروح ڦوڪي شروع ڪيو. باقي ڳالهه آهي وفا جي ته اها جنهن به انسان ۾ آهي ته ايتري آهي جو الله ان مان راضي ٿيووڃي آخرجنت به ته ڀربي ڪه نه !!!!! مولا شاد ۽ آباد رکيو