ڪالھ مونکان آهي وڇڙي، اڄ هُن جا ٻار ڏِس،
مونکي مامو چئي چيڙائن، پُٽ هُن جا چار ڏِس.
لفظ محبت جا مون ارپيا، ۽ سيکاريا هُن کي،
هڪ لاهن ٻي ٿا چاڙهن ٻار ڦاپُوءَ جا، گار ڏِس.
منهنجي هُئي ته اينڊرائيڊ گفٽ ڪيومانس،
آئي فون جي آسري ۾، وئي مري آ يار ڏِس.
هو جھليو مون هُن کي نه هُج رک تون انهيءَ سان،
”هاءِ وڇوڙا! هئه هاءِ“پئي ڪڍي هاڻي پار ڏِس
ڪلھ جيڪو پٽ تي هو ۽ جنهنکي وئي ڇڏي،
ڀاڳ تَنهنجا يار کُليا ، نئون بنگلو ڪار ڏِس.
عبيد اُن کي ڇا ته چئي؟ جنهن کي نه نڪ احساس آ ،
اڄ ڀي آهي هيڪلِي ڀل لڳنس لک خار، ڏِس...
مونکي مامو چئي چيڙائن، پُٽ هُن جا چار ڏِس.
لفظ محبت جا مون ارپيا، ۽ سيکاريا هُن کي،
هڪ لاهن ٻي ٿا چاڙهن ٻار ڦاپُوءَ جا، گار ڏِس.
منهنجي هُئي ته اينڊرائيڊ گفٽ ڪيومانس،
آئي فون جي آسري ۾، وئي مري آ يار ڏِس.
هو جھليو مون هُن کي نه هُج رک تون انهيءَ سان،
”هاءِ وڇوڙا! هئه هاءِ“پئي ڪڍي هاڻي پار ڏِس
ڪلھ جيڪو پٽ تي هو ۽ جنهنکي وئي ڇڏي،
ڀاڳ تَنهنجا يار کُليا ، نئون بنگلو ڪار ڏِس.
عبيد اُن کي ڇا ته چئي؟ جنهن کي نه نڪ احساس آ ،
اڄ ڀي آهي هيڪلِي ڀل لڳنس لک خار، ڏِس...
